Goede doelen

Als reclamemaker zou ik graag voor een goed doel willen werken. Maar de vraag is of ik dat doe voor het goede doel of voor mezelf. Want eerlijk is eerlijk, het is niet iets wat je hardop roept en laat staan dat je het trots verkondigt, maar wat geeft het toch een goed gevoel dat geven aan een goed doel! het probleem is dat je tegenwoordig wordt platgegooid met reclame voor goede doelen. Of nog erger, men slaat de reclame over en spreekt de man in de straat rechtstreeks aan op zijn gevoel voor naastenliefde. Ik weet niet hoe het met u zit beste lezer, maar ik zie door de bomen het bos niet meer. En geen gift aan de Bomenstichting die me daarbij helpt. Nederland kent circa 30.000 goede doelen. En allemaal vechten ze om de aandacht van ons gulle gevers. Want al doet onze internationale reputatie anders vermoeden, niemand is guller dan de Nederlander. Waar het vroeger was voorbehouden aan de welgestelden geeft tegenwoordig maar liefst 96 procent van de Nederlanders wel eens wat aan een goed doel. Jaarlijks geeft de gemiddelde Nederlander 174 euro uit aan goede doelen. Wat zijn we toch lekker vrijgevig met elkaar! Een eurootje in de collectebus hier, een donateurschapje daar, een gift op een gironummer zus en een papierinzamelingsactie op de school van de kinderen zo. En allemaal aftrekbaar, want zo zijn we dan ook wel weer. Mannen geven trouwens meer dan vrouwen! Ha, puntje voor de mannen! Of toch niet? Want is gulheid gerelateerd aan de hoogte van het bedrag, of aan de hoeveelheid doelen die je steunt? En met morele steun alleen kom je niet meer weg tegenwoordig. Zeker niet als je oog in oog staat met de collectant. Want wee je gebeente als je vriendelijk doch resoluut weigert om te geven. In het gunstigste geval wordt je getrakteerd op een minachtende blik of hoor je bij het voorbijgaan nog net een geringschattende opmerking. Je wordt namelijk geacht te doneren als en wanneer er om wordt gevraagd. Altijd, overal en aan iedereen. Ook al heb je niets met jachtluipaarden, kleine landschapselementen in Limburg of dansende beren in Roemenië. Het fenomeen goede doelen is te ver doorgeschoten. Het wordt zozeer opgedrongen dat de vrije keuze steeds moeilijker wordt. Niet meedoen is al helemaal geen optie. Totdat je zodanig in de minderheid bent geraakt dat je zelf in aanmerking komt voor een goed doel. En als het zover komt, allemaal geven!

Erik Dob

Overig